آخرین بازمانده

akharinbazmande — Thu, 02 Jul 2009 08:23:26 GMT

همچو مرغی که به زیر پر خود

برده در گوشه باغی سر خود

                          می کشد از سر حسرت آهی

                          مرغ بیچاره ز دل گه گاهی

                                    گاه گاهی که به آثار به جا مانده ز ویرانه خود می نگرد......

                                    یا به شاخی که بر آن تا دیروز

                                    عالمی داشت در آن لا نه خود می نگرد ...

                                                                               همچو آن مرغ دلم غمگین است

                                                                               از تو ای دوست دلم چرکین است

گر مرا درد دلی بود تو محرم بودی

                                         آری ای دوست ......

                                         تو تسکین من و جان پر از غم بودی

می شدم سنگ صبورت گاهی

                                     که تو غمگین بودی

با غم تو دلم از غصه پریشان میشد

گر لبت می خندید

                         لب من نیز ز لبخند تو خندان میشد

                                             معنی دوستی از اول خلقت این است

                                                                ولی ای دوست کنون

                                                                                  ازتو دلم چرکین است

یا ندانسته مرا محـرم خود می خواندی

یا که دانسته ز صد طعنه مرا رنجاندی

هر چه ماندم خاموش

هـــــر چـه آمد به زبان تو ز جان کردم گوش

باز هم زهر زبان شرر انگیز ترا کردم نوش

باورم بود که زهر ........

                       با همه تلخی خود

                       اگر از ساغر یاران باشد

                       بی گمان چون شکر شیرین است

                                        ولی از تو دگر ای دوست دلم چرکین است

آنهمه لاف جوانمردی و همدردی کـو ؟

آنهمه دم زدن از معرفت و مردی کــو ؟

ما چه کردیم که رسوای ســـر بازاریم ؟

کی کسی دیده کله از سر کس بر داریم ؟
                                                    به که آمد بد ما ؟

                                                    به کــــــه گفتیم کـه بالای دو چشمت ابروست ؟

                                                    کی شنیدی تو ز ما غیبت هر دشمن و دوست ؟

                                                    تو بگــــو در نظرت رســــــم مروت این است ؟

                                                                         به خدا از تو دلم چرکین است .

خیر خواهی تو ما را همه جا رسوا کرد

کار صد دشمن ما را ..........

       همه دلسوزی تو یکجا کرد

                   درد این است که اینگونه چرا با ما کرد ؟

                                  الغرض با دل ما دوستیت بد تا کرد

      آفرین بر تو رفیق......

                چه بلائی به سرم آوردی .....

                      مرحبـــا لطف نمودی و محبت کردی

                                    مزد یکرنگی ما را دادی

      این مرام که و فرمان کدام آئین است ؟

                     از چه پیغمبر و مبعوث کدامین دین است ؟

                                                  به همان دین قسم

                                                                   از تو دلم چرکین است .

وای بر آنکه از او رنجیدی

آنچه را خوش به مذاق تو نیامد

                                      زد و از او دیدی

هر کجا بنشستی

                  با نصیحت گونه .........

                                               حرف خودرا زدی و بال و پرش را چیدی

خود چنان بنمودی

                         که بگویند دلش می سوزد

                                                        با همان حالت دلسوزی خود .......

                                                            در دل آنکـــه ترا نشناسد

                                                                تخم بد بینی و شک پا شیدی

آری ای یار شفیق

              با همین شیوه دیرینه خود

                          کوس رسوائی ما را سر هر کوچه زدی

                               تو همه پیچ و خم این ره بد را بلدی

                                        آری ای دوست دگر جام دلت

                                                پر ز شراب کین است

                                                            از تو بگذار بگویم که دلم چرکین است

غصه ات غصه من

خانه ات خانـــه من

با تو یکرنگ چه کس ؟

                       ســــــاده همچون کف دست

                       جز دل عاشق و دیوانه من ؟

لا اقل با من افسرده بگو

                              تو چه دیدی از من ؟

                                یا چه کردم با تو ؟

از من ای دوست بگو

                         چه جسارت ، چه خطائی ســـــر زد ؟

                         تا همان دست که صد بار فشردم آنرا

                                                            از قفا بر کمرم خنجر زد .........

چه خطائی کردم ؟

محرم راز تو غیر از من دیوانه که بود ؟

یا بجز من به ره دوستیت .......

                                       همقدم ...

                                                      همدم و مردانه که بود ؟

خود مگــــــــر کم دیدی ز کســــــان نامردی ؟

ز رفیقان دو رو چند ین بار دید مت دلسردی ؟

حال در بهت و شگفتم که چرا ؟

                                        آنچه آنان به تو کردند تو با ما کردی

با ز هم از ته دل میگویم

                              خانه ات خانه من

                               خانه ام خانـه تو ......

                                                       غصه هایت غم من ....

                                                       دوریت گــــــر چه مرا سنگین است

از تو شرمنده اگر میگویم ........

                                                چکنم دست خودم نیست دلم چرکین است .

از اول تا آخر

akharinbazmande — Tue, 30 Jun 2009 20:50:06 GMT

اولش فقط تنهایی بود

از یاءس و امید

از خروش موج و دریا

از دل بی عشق و هیاهو

از نفرت و انتظار

از مرده ای درون خویش

از فریاد

از سکوت

مرگ

سیاهی

....

چقدر زشت بودم.

ولی یه دفعه یه جرقه زده شد

انگار دیگه غم و نا امیدی نبود

پاییز

برزخ

کم کم از لاکم بیرون میومدم

تا رسیدم به <<دوستت دارم>>

دلم می خواست دستتو بگیرم

ساده بودی مثل سایه

مثل شبنم رو شقایق

مثل لبخند سپیده

نثل شب گریه عاشق

تا شدی بهترین بهترین من

یادته؟

این شعرو دادی که به اسم تو واسه خودم بنویسم

ولی من بهت رو دست زدم!!!!

از قول خودم واسه تو نوشتم.

<<بهترین بهترین من>>

راستی تا حالا بهش فکر نکرده بودم؟

من فقط همین یه بار به تو رو دست زدم.

ولی تو؟

گذشت

تا رسید به لحظه دیدار

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام مستم....

شده بودی همه چیزم

همه فکرو ذکرم

سراغاز همه خوبی ها...

برات دعا کردم

یادته؟
دعا کردم که هیچ گاه چشمان کهربایی تو را در حصار غم نبینم

دلم برات تنگ می شد

با اینکه چند دقیقه ام از رفتنت نمی گذشت.

با اینکه صبح تا شب پیشت بودم

یه جای قشنگ

تنهای تنها

راستی هنوزم اونجا میرما!

ولی نمی دونم چرا دیگه مثل اون روزا قشنگ نیست.

شاید یه چیزی کم داره

یه چیز بزرگ

مثل من

منم انگار یه چیزی کم دارم

اصلا انگار هر دومون یه چیز نداریم

تو.

با تو...

یادته؟
دفعه اول که باهم این ترانه رو گوش دادیم گریه ات گرفت.

اون روز تو دانشگاهتون!!!!

هیچ وقت نفهمیدم که چرا

ولی از اون لحظه عاشق این ترانه شدم.

راستی ,الانم دارم گوشش می کنم:

با تو این تن شکسته

داره کم کم جون می گیره

آخرین ذرات موندن

توی رگهام نمیمیره

با تو انگار تو بهشتم

...

به خدا با تو تو بهشت بودم.

بازم گذشتن این لحظه های نامرد

زود گذشتن

انگار می خواستن انتقام لحظه های خوشی رو که با تو داشتم ازم بگیرن

دلم برات تنگ شد

خسته شدم

تنها شدم

زرد شدم

پاییز شدم...

دلم شکست

باورت نمی شه؟
هنوز عکسش اون پایین هست

می تونی بری ببینیش.

دیگه همش خاطره بود

غروری که ...

و درد

نه درد مردن

درد نا تمام ماندن قشنگ ترین داستان زندگیم

شکستم

صدای شکستنم را نشنیدی؟

ولی بعد از شکستنم

بعد از رفتنت

بازم برات دعا کردم

ای مسافر

ای جدا ناشدنی

از برم ارامتر بگذر

فراق صاعقه وار را بر نمی تابم

ارام تر بگذر

دیگه همش خواب بودو رویا

ولی خیلی سخته وقتی رویاهات مثل کابوس باشه

فکر کردم میای

فکر کردم تو می ایی تا به انتظار تلخ روزهای بی کسی ام پایان بخشی

ولی دلسوزیه تو از قبل بیشتر نابودم کرد

از تو دور تر شدم

ولی به من نزدیک تر از همیشه بودی

جدا شدی از نخ نگاهم

چون بادکنک ماه...

آه

با من چه کردی؟

خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به کار من نداشته باشد

اره

من سالهاست که مرده ام.

سه سال گذشت

باورت می شه؟
سه سال چه زود

شایدم چه دیر

نمی دونم

نابود شدم

نابود

ولی هنوزم

احمفانه

بچگانه

دیوانه وار

دوستت دارم.

اخرشم تنهایی اومد....

من سالهاست که مرده ام...

akharinbazmande — Sat, 17 Nov 2007 17:16:18 GMT

نه!

کاری به کار عشق ندارم.

من هیچ چیز و هیچ کسی را دیگر در این زمانه دوست ندارم

انگار...

این روزگار چشم ندارد من و تو را یک روز خوشحال و بی ملال ببیند!

زیرا هر چیزو هر کسی را که دوست تر بداری

حتی اگر یک نخ سیگار یا زهر مار باشد

از تو دریغ می کند.

پس...

من با همه وجودم,

خود را زدم به مردن

تا روزگار دیگر کاری به من نداشته باشد.

این شعر تازه را هم ناگفته میگذارم

تا روزگار بو نبرد

گفتم که...

کاری به کار عشق ندارم.

من عاشق ایستادن بودم

پشت در های بسته ای که تو بسته بودی

من عاشق پریدن بودم

با بالهایی که شکسته بود و تو شکسته بودی

من عاشق مرداد داغ رسوایی بودم و تو رسوایم کرده بودی

سخت رسوا

سخت پیدا

من عاشق چشمهایت بودم

چشمهایی که حتی وقتی نمی دید نجیب بود

وقتی رویا میچید عزیز بود

من عاشق دلی شدم که گلی بود و نبود با ما

آه

که با من چه کردی

عاشق رفتن و شکستن و مردادو چشمهای باز و خسته

آه با من چه کردی.....

از تو دورم...

akharinbazmande — Fri, 09 Nov 2007 13:27:07 GMT

چون پاره سنگی ، عاشقم

به گنجشکی ، هراسان

و هر بار نا امید

بر می گردم به خاک

بر می گردم به خویش...

نا امید و نیازمند

زبانه می کشد آغوشم

به سویت...

از تو دور افتادم

از تو دور افتادم...

در بی مجالی و لالی

به کاغذ آتش رسیده می مانم

جدا شده ای از نخ نگاهم

چون بادکنک ماه...

سال هاست از کرشم باران تو میگذرم

بی چتر و بارانی...

در سایه پنهان میشوم

در گریه پیدا

هرچه هستم از تو دورم ، دور

دور... دور... دور...

هرچه هستم از تو دورم ،

دور... دور... دور...

تو می آیی

akharinbazmande — Thu, 25 Oct 2007 16:34:18 GMT

میدانم که تو می آیی .

آنروز با شکوهترین روز زمین است .

تو میآیی تا به انتظار تلخ روزهای بی کسی ام پایان ببخشی

تو می آیی تا قاب خالی خاطراتم را پر از تصویر بودن کنی

تو می ایی تا با صدای قدمهایت خانه ی سوت و کورم را به بهار بنشانی

تو می ایی با یک بغل ترانه .

تو میآیی با یک آسمان ستاره .

تو می آیی با یک کهکشان آرزو

تو می آیی تا ملال دردناک این روزهای بارانی را به قصه ها بسپاری

تو میآیی تا در انبوه درد شانه هایم ،مرهم ترین مرهم باشی

تو می آیی تا در شکوه یک معجزه مرا به من برگردانی

میدانم میآیی .

آنروز دیگر جایی برای شب نیست

آنروز دیگر تنها نیستم .

دیگر لحظه ها روزهایم را به تاراج نمیبرند

دیگر انتظار به خانه ام سر نمیزند

میدانم میآیی

سالهاست کودک درونم تو را در رویاهای شبانه اش میشناسد

سالهاست از امتداد یک جاده ی بی پایان لحظه ی آمدنت را میپایم

من سالهاست که تو را میشناسم

سالهاست که به شب نشینی چشمانت میهمانم

من تو را دوست دارم

برایم بمان ای شکوه فراموش نشدنی من...

مسافر

akharinbazmande — Mon, 15 Oct 2007 16:46:18 GMT

اي مسافر!

اي جدا ناشدني!

گامت را آرامتر بردار!

از برم آرامتر بگذر...!

تا به کام دل ببينمت...

بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم!

آه که نميداني...

سفرت روح مرا به دو نيم مي کند

و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن را مي فرسايد

بگذار که بدرقه کنم آخرين لبخندت را و واپسين نگاهت را...

مسافر من آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش!

با من سخن بگو...

نگذار يکباره از پا در افتم...

فراق صاعقه وار را بر نمي تابم...

جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...

آرامتر بگذر.

بعد از رفتنت

akharinbazmande — Fri, 28 Sep 2007 15:33:18 GMT

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ،

ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گلهایی که در تنهایی ام رویید ،

با حسرت جدا کردم

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشکی ازجنس غروبِ

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا، شاید خطا کردم

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمیدانم کجا، تا کی،برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت

باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بالهایش غرق دراندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران باردر هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آن که می دانم تو هرگزیاد من را

با عبورخود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

ومن در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت

دعا کردم.

صداي شكستنم رانشنيدي؟؟؟

akharinbazmande — Sun, 09 Sep 2007 18:43:18 GMT

صداي شكستنم رانشنيدي؟؟؟

تا كي به اميد فرداي پر از مهرباني فال بگيرم با حافظ؟؟

تا كي از فرصت استفاده كرده و يك

دل سير گريه كنم لابه لاي باران ها؟؟؟

هنوز صدايت از دفتر دلم پاك نشده است...

وخط خطی هاي نگاهت !!!

آنقدر آه كشيدم و نگاه كردم به ابرها كه آسمان رنگ انتظارم شد...

چشمانت خيال گفتن رازي را دارد..

كه لبهايت طفره مي روند..

شايد راز رفتن است و جدايي... شايد هم تنفر.... بگو ..

در خلوت يلداي ام بگو تا من از دلواپسي و گورها از تنهايي به در آيند.....

پرسه ميزنم ميان دلتنگيهاي خويش...

تداعي ميكنم خاطره ها را ... عشق را كم و بيش!!!

شايد گره از اندوهم گشوده شود با ته مانده طاقتي ...

لمس ميكنم زندگي ساطور شده را و خود را كه در چك چك

سلولهايم پير مي شوم.....

هنوز بر لبهايت ننشسته ..نوشيدي ام و من كيش شدم ...

وتو مبهوت و مات !!!

هيهات از بازي روزگار ... هيهات!!!

بي آنكه بدانم روزي برايم خاطره اي خواهي شد

به زندگي لبخند زدم و به عشق سوگند خوردم ...

حالا!!!

چهره ژوليده ام را در آئينه كه مي بينم

فكر ميكنم كه آنقدر با خودم صميمي شده ام كه بگويم مرگ بر اعتماد....

طعنه هاي عقرب گونه ات هم عشق را از چشمم نينداخت...

تنها به من آموخت عشق بايد الهي باشد و بس.....!!!

گاهي اوقات خود را گم ميكنم... مثل حالا!!!

اما صدايي انگشت به دهان مي گويد: فكر ميكنم شما را جايي ديده ام !

اما نميدانم مگر سواد ندارند...

روي پيشاني من كه نوشته شده صاحب اين عكس سالها قبل

مرده است.....

شايد تو هم مسافري عجول بودي كه نخوانده رفتي

يا من راوي بي تجربه آخرين قصه كه

بدون هيچ صدايي با خيالي كه ديگر رنگ نداشت روي خودم خط كشيدم.....

آري روي خودخط كشيدم ...

من مرده ام...

گريه بي فايده است...

گريه مكن..

مهربان باش مهربان!!!!!!!!

درد

akharinbazmande — Sun, 09 Sep 2007 18:28:18 GMT

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه ناتمام ماندن قشنگترين داستان زندگي است

که مجبوري آخرش را با جدايي به سرانجام برساني

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه نداشتن يک همراه واقعيست

که در سخت ترين شرايط همدم تو باش

د عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه به دست فراموشي سپردن قشنگ ترين احساس زندگي است

عميق ترين درد زندگي مردن نيست

بلکه يخ بستن وجود آدمها و بستن چشمهاست...

غرور

akharinbazmande — Sun, 19 Aug 2007 12:35:18 GMT

کدامیک از درختانی که زیر سایه شان با هم قدم زدیم،

قسم بخورند تا تو صداقت نگاهم و پاکی عشقم را باور

کنی؟! انگار که صدای پر غصه ی نگاهم را نمی شنوی!! می دانم.

آن غرور پنهان همیشگی ات نمی گذارد

که بگویی می.! به همان شب بارانی که باران چشمهایم امانم نداد،

قسم می خورم که حتی شاپرک ها

هم روزی نفهمند برای دیدنم لحظه شماری می کنی.

پس بگو دوستم داری.

حتی یکبار.